நாககாந்தாரி!

என்னவொரு மயக்கும் பாடல்!

முதலில் கேட்கும்போது, சிலர் ஒரு "எஃபெக்ட்டு"க்காகச் செய்வது போல, பாட்டை அனுபல்லவியிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது. ஆனால், இது நிஜமாகவே பல்லவிதான்! அந்த 'கான்-தா-ரீ-ரா-கனுதே' என்ற வார்த்தைகளில் உள்ள நெடில் எழுத்துக்களின் அழுத்தம், ஒரு அழகான இடைவெளியைக் கொடுத்து, ஏற்கனவே மெதுவாக ஆரம்பிக்கும் அந்த நடையை இன்னும் நிதானமாக்குகிறது. முதல் சுற்றில் வரும் "ராகனுதே" என்ற இறுதி ஸ்வரம் எவ்வளவு மயக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, உங்களை அப்படியே திக்குமுக்காடச் செய்யும் ஒரு தருணம் இரண்டாவது சுற்றில் காத்திருக்கிறது. அதில் அந்த இறுதி 'தே' வை இழுத்து மத்யமத்தில் நிறுத்தும்போது மனது உருகி ஒன்றுமில்லாமல் ஆகிறது!

இதன் பல்லவி (தொடக்கம்) நாம் கர்நாடக இசையில் அதிகம் கேட்காத ஒரு வடிவத்தை எடுக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல. அதன் எல்லா வரிகளும் ஒரு மேல் ஸ்தாயி ரிஷபத்தில்தான் போய் முடிகின்றன. அனுபல்லவியும் கீழ் ஸ்தாயியில் ஆரம்பித்து (பாரம்பரியமாக இது மேலே ஆரம்பிக்கும்), ஒரு மத்திம காலப் பிரயோகத்தையும் உள்ளடக்கி, அதுவும் ஒரு மேல் ஸ்தாயி ஸ்வரத்திலேயே முடிகிறது. சரணமும் இதே பாணியைத்தான் பின்பற்றுகிறது.

இந்த ராகமே தீவிரமான உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பொருத்தமாக இருக்கிறது. கீழ் ஸ்தாயியிலிருந்து ஆரம்பித்து, படிப்படியாக ஒரு இறுக்கத்தைக் கூட்டி (tension), மேல் ஸ்தாயி ஸ்வரங்களில் வந்து முடியும் ஒவ்வொரு ஏற்றமும், மீண்டும் மீண்டும் உணர்ச்சிபூர்வமாக இறைஞ்சுகிறது. காலியான ஒரு பேஸ்ட் டியூபை நசுக்கும்போது, அது மேலே வந்து அழுத்தம் குறையும்போது மீண்டும் உள்ளே செல்வது போல, ஒவ்வொரு வரியும் நம்மைப் பிடிமானமில்லாமல் அந்தரத்தில் தொங்க விடுகின்றது. இது ஒரு இதமான வலியைத் தருவதுடன், ஒரு இனிமையான தவிப்புக்கும் இட்டுச் செல்கிறது. இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, இந்த முழுப் பாடலும் மனதின் ஆழமான இடுக்குகளில் தேங்கியிருக்கும் ஒவ்வொரு துளி துயரத்தையும் சுரண்டி, வெளிக்கொண்டுவந்துவிடுகிறது.

முத்துசுவாமி தீக்ஷிதரின் பாடல்கள் எனக்குப் பொதுவாக அதிக புலமை வாய்ந்ததாகவும், உணர்ச்சிகளை அடக்கி வைத்ததாகவும் தோன்றும். ஆனாலும், அதிலுள்ள வார்த்தை பிரயோகங்களாலும் இசையாலும் அவற்றுக்கு ஒரு உணர்ச்சிபூர்வமான தன்மை வந்துவிடுகிறது. 'மீனலோசனி பாச மோசனி' அல்லது 'துக்க த்வம்சினிம், ஹம்சினிம்' போன்ற கனமான பிரயோகங்கள்தான் உடனே நினைவுக்கு வருகின்றன. தீக்ஷிதர் தென்னகக் கோயில்களுக்குச் சென்றபோது, அந்தந்தக் கோயில் தெய்வங்களை வர்ணிக்க அவர் பயன்படுத்திய 'தகவல்' சார்ந்த வாக்கியங்களைப் போன்ற வரிகளையே அவர் பாடல்களில் மிகுதியும் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

ஆனால் இங்கே, அவர் இந்த ராகத்தின் மீதே தீராத காதல் கொண்டது போலத் தோன்றுகிறது. இதே ராகத்தில் 'சரசிஜநாப சோதரி' என்ற பாடலும் இருக்கிறது, ஆனால் அது ஒரு பாரம்பரியமான பாடல் அமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது. இந்த ராகத்தால் ஈர்க்கப்பட்டும் மயங்கியும், அவர் 'நாககாந்தாரி' பாடலை அதற்கு முன்பே இயற்றியிருப்பாரோ என்று கற்பனை செய்யத் தோன்றுகிறது. ஏனென்றால், இதில் நாம் உணர்வதெல்லாம் பிரமிப்பும், ஒரு அற்புதமான ஸ்வரக் கோர்வையின் தேடலும், அந்த ராகத்தில் அவரே தன்னை இழந்து மிதப்பதும்தான்.

இதன் வரிகளை மட்டுமல்லாது, இசையையும் தீக்ஷிதரே இயற்றினார் என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், அந்த மத்திம காலப் பிரயோகங்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் விதத்தில் உள்ள உணர்ச்சியையும் தவிப்பையும் கேட்கும்போது, அவர் பாடல் வரிகளில் காணக்கிடைக்காத உணர்வுகளை இசையில் வடித்திருக்கிறார் என்று தெரிந்துகொள்ளலாம். அந்த "உணர்ச்சிபூர்வமான வேண்டுதல்களை" நம்மால் தவறவிடவே முடியாது. ஒரு தெளிவான மனநிலையில் இருந்துகொண்டே, தனது புலமை வாய்ந்த வரிகளுக்குப் பின்னால் அந்த உணர்ச்சிகளை அவர் லாவகமாக மறைத்திருக்கிறார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கோயில், புராணம், தெய்வ வர்ணனை போன்ற வெளிப்படையான தகவல் சார்ந்த அடுக்குகள் இல்லாமல், ராகத்தின் மீதான ஈர்ப்பே முன்னிலையாகத் தோன்றும் தீக்ஷிதர் பாடல்கள் மிகச் சிலவே என நினைக்கிறேன். அவற்றில் ஒன்று இது. இது இராகத்தின் பிரேமையால் மட்டுமே வந்திருக்கக் கூடும்.

Photo by Magesh Babu (used with consent - https://flickr.com/mageshb)

சந்தானம் இந்தப் பாடலை அப்படியே தனதாக்கிக் கொள்கிறார். என்ன ஒரு கலைஞர் அவர்! கேட்பதற்கு எளிமையாகத் தோன்றும் இந்த பாணியைக் கொண்டுவர அவருக்கு எத்தனை வருடப் பயிற்சி தேவைப்பட்டிருக்கும்! தனது நேர்த்தியான மிருதங்க வாசிப்பால் இந்த நிகழ்ச்சியின் தரத்தை இன்னும் கூட்டும் வேலூர் ராமபத்ரனையும் நாம் கட்டாயம் சொல்ல வேண்டும். தலையில் ஒரு முடி கூட கலையாமல், அவர் மிக லாவகமாக வாசிக்கும் அந்த மிடுக்கை என்னால் கண்முன் கொண்டுவர முடிகிறது. சந்தானத்துடன் இணைந்து பாடும் அவரது மகன் சீனிவாசன் மீது எனக்கு ஒரு விவரிக்க முடியாத பொறாமை ஏற்படுகிறது.

இந்தக் கச்சேரியின் காலகட்டத்தையும் கொஞ்சம் நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அது டிசம்பர் 1975, தீக்ஷிதரின் 200-வது பிறந்தநாள் கொண்டாடப்பட்ட வருடம். மெட்ராஸ் மியூசிக் அகாதெமியில் அந்த சீசனில் நடந்த அனைத்து கச்சேரிகளிலும் எல்லா கலைஞர்களும் தீக்ஷிதரின் தலைசிறந்த பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டாடினர்.

அப்போது எனக்கு 2 வயது. நேரில் அந்தக் கூடத்தில் உட்கார்ந்து இதைக் கேட்க முடியவில்லையே என்ற என் ஏக்கத்துக்கு, அந்த அனுபல்லவியின் மனதை உலுக்கும் அழைப்பான "நாகராஜ வினுதே, சுரஹிதே!" என்ற வரிகளை மனதுக்குள் திரும்பத் திரும்ப இசைத்து மட்டுமே என்னால் ஆறுதல் தேடிக்கொள்ள முடிகிறது. மீளாத் துயரை உள்ளுக்குள் அழுது சொல்லும் தொனியில், "இப்படி ஆகிவிட்டதே பிழைப்பு" என்று ஒவ்வொரு முறையும் அங்கலாய்க்கிறது இந்த வரி.

அதை என் மனதுக்குப் பிடித்த மாதிரி என்னால் ஒருபோதும் பாட முடியாது என்பதால், அதை என் மனதிற்குள்ளேயே நான் ஓடவிட்டு ரசிக்கிறேன்.