Sunday, October 21, 2018

101 கனவுகள் - முகவுரை

தூக்கத்தின்போது நாம் காணும் கனவு ஓரற்புதப் படைப்புச் செயல் என்று தோன்றுகிறது. 


கனவை எழுதுவதோ அதைப்பற்றிச் சொல்லுவதோ ஒருவிதமான பசப்பு வேலையே. நினைவிலி மனது நிகழ்த்திப் பார்த்துக்கொண்ட வினோத நாடகத்தின் பொழிப்புரையே நாம் கனவைப் பற்றி எழுதுவது. அந்தப் பொழிப்புரைக்கு இயல்பு நடப்புக்களும், நினைவுறு மனம் அடைந்த உண்மை அனுபவங்களுமே அடிப்படை. மேலும் கனவை மனதின் படைப்புச் செயல் என்று கொண்டால் பிரமிள் சொல்லும் "சிருஷ்டி முகூர்த்தம்" கனவின்போதே நிகழ்கிறது. அதை நாம் சொல்லவோ எழுதவோ உட்காரும்பொழுது கல்யாணம் முடிந்து மண்டபத்தைப் பெருக்கிச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருப்பார்கள். அப்புறம் 'மானே தேனே பொன்மானே' என்று சேர்த்துத்தான் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. மேலும் நிகழுலகின் ஒழுக்கமும் கோர்வையும் (அல்லது அப்படியிருக்கவேண்டிய நிர்பந்தங்களும்) கனவின்போது இருப்பதில்லை. நமக்கோ கோர்வையும், பொருளொழுங்கும் இல்லாமல் பேசவோ எழுதவோ முடியாதபடிக்கு கற்பிக்கப்பட்டுக் கெட்டுக் குட்டிச்சுவராயிருக்கிறோம். 

முந்தாநாள் இப்படித்தான் ஏதோ கனவு கண்டேன். மிகவும் திறமையாக, உயர்ந்த நகைச்சுவையுடன் கூடிய வாக்கியம் ஒன்றைச் சொல்லி வெடிச்சிரிப்புடன் தூக்கம் கலைந்து கண்விழித்தேன். யோசித்துப் பார்த்ததில் மிக மொக்கையான, மொண்ணையான எதையோ சொன்னதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. இப்படி நினைவு மனம் எண்ணிப் பார்க்கும் வாக்கியத்தைவிட "அப்பனுக்கும் பொண்ணுக்கும் அப்படியென்ன தூக்கத்தில உளறல்?" என்ற பழிக்குக் காரணமான வாக்கியம் உண்மையில் உயர்ரக நகைச்சுவையாய் இருந்திருக்குமோ? 

நினைவிலி மனம் படைக்கும் இக்கனவுகளை எழுதுவது வேறொரு படைப்பு நிகழ்பவாகப் பட்டது. படிக்கச் சுவையாக இருப்பதாக நண்பர்கள் ஏற்றிவிட்டிருக்கிறார்கள். 101 அரேபிய இரவுகள் மாதிரி 101 கனவுகள் என்று தொடங்க எண்ணினேன் - 101 என்பது பாலபாடம்  என்பது தலைப்பின் பாடபேதம். கனவுகள் அருகிவிட்டன.  அவ்வப்போது தோன்றுவதை இங்கே பதியலாமென்றிருக்கிறேன். படித்து இன்புறுக!

Saturday, October 20, 2018

101 கனவுகள் - 4. கி பி 2050



பெங்களூரில் போக்குவரத்து நெரிசலைத் தீர்க்க “hovercraft” ஒன்றைச் சோதனை செய்து வருகிறார்கள் என்ற செய்தியைப் படித்த நினைவு இருந்தது.

சாலையில் எனக்கு முன்னால் ஒரு கரும்பச்சைக் கண்டெயினர் (பெட்டி மட்டும்) காற்றில் மிதந்துகொண்டு சென்றது. சில இடங்களில் சாலையை விட்டு நன்றாக மேலெழும்பியும் சிலவிடங்களில் சாலையைத் தேய்த்துக்கொண்டும் போனது.

இதைத் திடீரென்று ஒரு நாற்சந்தியில் நிறுத்தி வண்டியைத்திறந்து ஒரு வினோத உயிரினத்தை வெளியில் இறக்கினார்கள். 

ஒரு பெண்ணும் உடன் இறங்கி வந்து “வாருங்கள் எல்லோரும் இதைக் கொஞ்சுங்கள்” என்று அதட்டினார்.

மாடு மாதிரி இருந்தாலும் மனித முகமும் கொம்புமாக படுபயங்கரமாக இருந்தது. இதை எப்படிக் கொஞ்சுவது? பெரியவர் ஒருவர் அருகில் சென்று வருடிக்கொடுத்தார். உடனே அது சிலுப்பிக்கொண்டு ஏதோ மொழியில் திட்டிக்கொண்டே அவரை முட்டித்தீர்த்துவிட்டது. 

எனக்கு அளவில்லாத ஆத்திரம். எப்படிப் பொதுவிடத்தில் இப்படிச் செய்யலாம்? உடன் இருந்தவர் சொன்னார், இதுவும் “hovercraft” செய்யும் நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமான ‘கண்டுபிடிப்பாம்’. ‘எந்திர’ வாழ்க்கை வாழும் நாம் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையற்று, பேசிக்கொள்ளுவதற்கும் நேரமில்லாமல் ஓடுவதனால் அரசு முன்னெடுக்கும் ‘socializing initiatives’ இன் பாகமாக இந்தப் புதிய உயிரினத்தை வெள்ளோட்டம் பார்க்கிறார்கள். இதென்ன கொடுமை என்று தலையிலடித்துக்கொண்டேன். 

இன்னும் கடுப்பாகி எல்லோரையும் முட்டித்தள்ளிக் கொண்டிருந்த அது என்னையும் பார்த்துவிட்டது. எதற்கும் முயன்று பார்ப்போம், அடியில்லாமல் பிழைத்தால் போதுமென்று என் காலால் அதன் விலாவில் சொறிந்து கொடுத்தேன். அப்போதுதான் அதன் முகத்தைக் கவனித்தேன். மீசை வைத்த ஒராள் முகம் அது. நான் சொறியச்சொறியக் கண்ணை மூடி அது அனத்திக்கொண்டே கோணியது. அதற்கு மேலும் பார்க்கச் சகிக்காமல் அருவெறுப்பில் அதை எட்டி ஓர் உதை விட்டேன்.

கால் எங்கோ பட்டு வலித்தாலும் அது கனவுதான் என்ற நிம்மதியில் வலியுடனே மறுபடி உறங்கிவிட்டேன்.

101 கனவுகள் - 3. கெத்து

ஏதோ வேலையாக வெளியே சென்றுவிட்டு வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். வழியில் ஒரு வீடு. வீட்டிலேயே தட்டி வைத்திருந்தார்கள் - ‘பேக்கரி’ ரொட்டிகளும் ‘கேக்’குகளும். உடன் இருந்த யாரோ சொல்கிறார்கள், அது நல்ல இடம் என்றும், முன்பதிவு இல்லாதவர்களுக்கு ஒன்றும் கிட்டாது என்றும். வீட்டிலே குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது வாங்கிப்போகலாமே என்ற எண்ணத்தில் அழைப்பு மணியை அழுத்தினேன்.

கதவைத் திறந்துகொண்டு ஓரிளம்பெண் சிரித்துக்கொண்டே வந்தாள். பின்னோடு முண்டா ‘பனியன்’ அணிந்த ஒருவர் வந்தார் - அந்தப்பெண்ணின் தகப்பனாயிருக்கக்கூடும். அவரிடம் ஆங்கிலத் துரையே வெட்கும் ஆங்கிலத்தில் கேட்கிறேன்:

“இங்கிருந்து வாங்கிப்போக ஏதும் கிடைக்குமா?”

“நிச்சயமாக. நீங்கள் ஏதும் முன்பதிவு செய்திருக்கிறீர்களா?”

இதற்கு நான், “மன்னிக்க வேண்டும். போகும் வழியில் எதேச்சையாக இந்தத் தட்டியைப் பார்க்க நேர்ந்தது, அதனால் வந்தேன்” என்றேன்

அவர் கழுத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் கண்ணாடியை மூக்கின்மேல் பொருத்திக்கொண்டு “உங்களுக்காக என்ன செய்ய முடியும் என்று பார்க்கிறேன்” என்று உள்ளே போனார்.

அந்தப் பெண் என்னை உள்ளே உட்கார அழைத்தாள். உள்ளே கண்ணாடிப் பெட்டிகளில் ரொட்டிகளும் பற்பல குளிர்பதனப் பெட்டிகளில் ‘கேக்குகளும்’ நிறைந்திருந்தன. 

அவர் சொன்னார், “உங்களுக்கு ஒரு  கிலோ அளவுள்ள இந்த ‘பேஸ்ட்ரி’ மட்டுமே தரமுடியும். இதை வாங்கிக்கொள்ளுகிறீர்களா?” என்று ஒன்றை நீட்டினார். சதுர வடிவில் ‘சாக்லேட்’ மற்றும் பாதாம் பருப்புகள் தூவிய மேற்பரப்புடன் பார்க்க நன்றாகவேயிருந்தது.

“சரி, இதை வாங்கிக்கொள்ளுகிறேன், நன்றி” என்றேன்.

அதற்கு அவர், “இதன் விலை சற்றே கூடுதலானது. உங்களால் வாங்க முடியுமா?” என்றார்.

எனக்கு அவர் அப்படிக்கேட்டது பிடிக்கவில்லை. அந்தப்பெண் நான் என்ன சொல்லப்போகிறேன்  என்று என்னையே பார்த்தவண்ணம் இருந்தாள்.

சற்றே இறுமாப்புடன் சொன்னேன் “விலையைப் பற்றிக் கவலையில்லை”.

“நல்லது, நீங்கள் நேரில் வந்ததால் நாற்பது சதம் தள்ளுபடி செய்து தருகிறேன்” என்றபடி தாளில் ஏதோ கணக்குப் போட்டுவிட்டு எனக்குக் காட்டினார். 

ரூ 24,150 என்றிருந்தது!

திகைப்புடன் அவர்களைப் பார்த்தேன். விலையை முதலில் கேட்டிருக்கலாம், இப்படி வந்து மாட்டிக்கொண்டோமே! தள்ளுபடியில்லாமல் நாற்பதாயிரம் ரூபாயா ஒரு கிலோ ‘கேக்’?  அநியாயம்!!

ஆங்கிலத்தில் பேசியிருக்கக் கூடாது. சரியான முட்டாள் என்று நினைத்துவிட்டார்களா? இப்படியும் ஏமாற்ற முடியுமா? என்ன சொல்லி நழுவலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டே காற்சட்டைப் பையில் இருந்து ‘பர்சை’ எடுத்தேன். திறந்து பார்த்தால் துடைத்து வைத்தமாதிரி இருந்தது. கடன் அட்டைகளை எல்லாம் எதனாலோ எடுத்து வைத்துவிட்டுக் கிளம்பியிருக்கிறேன். 

சட்டென்று யோசனை வர, “மன்னிக்கவேண்டும் கடன் அட்டை எடுத்து வரவில்லை. வீட்டுக்குப் போய் எடுத்துவருகிறேன்” என்று பதிலுக்குக் காத்திராமல் வெளியேறி வீட்டுக்கு ஓட்டம் பிடித்தேன்.

Friday, October 19, 2018

101 கனவுகள் - 2. கனவில் மிதத்தல்…


இது உண்மைதானா? 

எதற்கும் சரிபார்த்துக்கொள்வோம் என்று மறுபடியும் எம்பிப் பார்த்தேன். சரிதான்! ஆனாலும் எவ்வளவு நேரத்திற்கு இது தாக்குப்பிடிக்கும்?

கடற்கரையை அடைந்து நீருக்கு மேலாக எம்பிப்பார்த்தேன். நினைத்தபடியே வேலை செய்தது. நடுக்கடலில் பயம் வயிறைச் சுண்டியிழுத்தது. திரும்பிவிடலாம் என்று வலப்புறம் சாய்ந்தேன். சரிப்படவில்லை. இடது புறமாகத் திரும்ப முடிந்தது, அதுவும் கொஞ்சமாக. ஹாண்டில் பார் வளைந்த சைக்கிளை ஒரு மாதிரித் ‘தேற்றி’ ஓட்டிக்கொண்டுபோவதுபோல் இருந்தது.

இதற்குள் அக்கரையை அடைந்துவிட்டேன். 

எங்கள் ஊரில் அந்தக்காலத்தில் பொட்டல்காட்டில் முளைத்த புதிய குடியிருப்பு மாதிரி ஓரிடம். தார் போடாத, மாட்டுவண்டித்தடங்கள் மிகுந்து அதுவே பாதையாகிவிட்ட சிறிய சாலை. இடது பக்கம் பார்த்தால் ஓடு வேய்ந்த கடையின் முன்புறம் வாழைத்தாரும், சணல்க்கயிறும் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. 

அட! நம்மூர் மாதிரித்தான் இங்கெல்லாம் இருக்கிறது.  ஊர்ப்புறம் வந்தால் தானே உண்மையான ‘வளர்ச்சி’ தெரியும்? 

இருந்தாலும் அப்போது நினைத்துக்கொண்டேன் “ஒரு பெருநகரத்தை நேர்த்தியாக கட்டியெழுப்பியிருக்கிறார்கள். அந்தப் பாடங்கள் மறந்துவிடுமா? நாளைக்கு இந்த இடங்களும் அதே நேர்த்தியுடன் இருக்கப்போகிறது”. அப்படி நினைத்ததை கண்களால் உறுதி செய்ய மீண்டும் சுற்றிலும் நோட்டம் விட்டேன் - அகலச்சாலைகள், சாக்கடை, இம்மாதிரி ‘திட்டமிட்ட’ கூறுகள் இருக்கிறதா என்று…

சற்று முன்னால் நடந்து போனால் பழைய கடைவீதி மாதிரி ஒன்று. ஒரு டீக்கடையில் நுழைந்து டீ குடித்தேன். ரேடியோவில் அறிவிப்பு ஏதோ புரியாத மொழியில். வெளியே கடைப் பலகையில் பார்த்தால் என்னவோ ‘காட்டோங்’ என்று எழுதியிருக்கிறது. இம்மாதிரி முன்னர் பார்த்ததில்லையே என்று யோசிக்கும்போதே தெரிந்து விட்டது. 

இது மலேசியா! 

அதனால் தான் ஊர் இப்படிப் “பழையதாக” இருக்கிறது. அடடா, விசா இல்லாமலே வந்து உட்கார்ந்திருக்கிறேன். இப்படி வந்து மாட்டிக்கொண்டேனே!

உடனே கிளம்பிவிட்டேன். 

மீண்டும் கடல். மாலை மங்கலில் அக்கரையில் சீமைக்கட்டிடங்கள் பளீரென்ற விளக்கொளியுடன் கண்ணுக்குப் புலப்பட்டன. 

எப்படி யாருக்கும் தெரியாமல் திரும்புவது? 

மறுபடி ஹாண்டில் பார் கோணல் சைக்கிள் படுத்தியது. அக்கரையில் நினைத்த இடத்திற்குப் போக முடியவில்லை.

சரியாக ஒரு படகுத் துறையில் குடியுரிமை அதிகாரிகள் கண்முன்பாக வந்து இறங்கினேன். "சரி, உண்மையைச் சொல்லிவிடுவோம் - வேறென்ன வழி?” என்று ஒரு பெண் அதிகாரியை அணுகி, வேறு அதிகாரிகள், பயணிகள் என்று சூழ்ந்திருக்கும் மற்றவர்கள் யாருக்கும் கேட்காத விதத்தில் அவரிடம் சொல்கிறேன்:

“மேடம், எப்படி விளக்குவது என்று தெரியவில்லை. எனக்கு திடீரென்று “பறக்க” வந்துவிட்டது. அதைச் சோதிப்பதற்காகக் கடல் மேல் பறந்து பார்த்தேன். சரியாகத் திரும்ப முடியாமலும், நினைத்த இலக்கிற்கு என்னைச் செலுத்த முடியாமலும் போனதில் அப்படியே காற்று வாக்கில் மலேசியா போய்விட்டேன். அங்கே இறங்கியதும் தான் அது மலேசியா என்றே தெரியும்… … …”

Friday, June 01, 2018

இரஜினி, இரஞ்சித், அரசியல்

கபாலி வெளியாவதற்கு முன்னால் இயக்குனர் பா. இரஞ்சித்தின் நேர்காணல் ஒன்றைப் பார்க்க நேர்ந்தது. கபாலி உருவான கதையையும் அதைப்பற்றிய சில தகவல்களையும் சொன்னார். கபாலிக்கு முன்னான அவரின் இரு படங்களும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் அரசியலைப் பேசுவதாகவே இருந்திருக்கின்றன - வெகு சினிமாவிற்குள்ளேயே இதைச் செய்திருப்பதே இரஞ்சித்தின் கலை என்று நான் நினைக்கிறேன். அப்படியல்லாமல் இருந்திருந்தால் அந்தப் படங்கள் ஆவணப்படங்கள் போலாகியிருக்கும். எல்லோரும் துய்க்கும் வண்ணமே அவர் கலைப் படைப்புகள் இருப்பதால், அவை சொல்லும் செய்தி எல்லோருக்கும் எட்டுகிறது.

இது நிற்க.



"பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள்” என்று சினிமாக்காரர்களே வகுத்திருக்கும் சமன்பாடு ஒன்றிருக்கிறது - சண்டை, நகைச்சுவை, நடனம், பாடல்கள், குத்தாட்டம் (ஐயிட்டம் சாங்), என்று. இப்படியான ‘வசூல்’ குவிக்கும் படங்களின் அதிக விலை போகும் சந்தைப்பொருளாக இரஜினி ஆகிவிட்டார்.   அப்படியான நட்சத்திர மதிப்பீடு உள்ள நடிகரை வைத்துப் படமெடுப்பதில் சில சமரசங்களைச் செய்துகொள்ள வேண்டியிருக்கும். அப்படிப்பட்ட எந்த சமரசங்களையும் தாம் செய்துகொள்ளவில்லை என்று இரஞ்சித் தன் செவ்வியின்போது சொன்னார். 

இரஞ்சித்தின் அடுத்த படைப்பில் இரஜினி இணைகிறார் என்று கேட்டதுமே (அப்போது ‘கபாலி’ என்ற தலைப்பே அறிவிக்கப்படவில்லை) என் நினைவுக்கு வந்தது முள்ளும் மலரும் காளி தான். வாட்சாப்பில் அப்போது ‘இரஞ்சித் காளியை மீட்டெடுப்பார் என்று நம்புவோம்’ என்று நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன்.    முள்ளும் மலரும் படத்தில் இரஜினியின் நடிப்பினால் மிகவும் கவரப்பட்டதாகவும் அந்த இரஜினியை முடிந்த வரையில் மீட்டெடுக்க விழைந்ததாகவும் அவர் சொன்னது, என் போன்ற இரஜினி வெறியர்களின் ஏகோபித்த விழைவுகளின் சாரமே. மேலும், இரஞ்சித்தும் என்னைப்போல் காளியையே யோசித்திருந்ததும் வியப்பாக இருந்தது. 

சரிதான், கன்னங்கரேலென்ற நிறத்துடன் இருக்கின்ற, சமூக மற்றும் பொருளாதார அடுக்கின் கீழிருக்கும் காளிக்கும், வெள்ளைவெளேரன்ற, சமூக அடுக்கின் உச்சியிலிருக்கும், பொருளாதார அளவில் காளியை விட மிக உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் இஞ்சினியருக்குமான அதிகாரப் போராகவே அப்படைப்பை (முள்ளும் மலரும்) வாசிக்க முடிந்தது. வெளிப்படையாச் சொல்லாவிட்டாலும், நிற, சமூக, மற்றும் பூடகமான சாதி அரசியல், மற்றும் போராட்டத்தின் குறியீடாகவே அது தெரிந்தது. அப்படியான சமூகச்செல்வாக்கு உடையவர்களின் கையிலே அதிகாரமும் தங்கியிருந்ததும்,  அந்த அதிகாரத்திற்கும், ஒடுக்குதலுக்கும் அடிபணியாத, எந்தச் சூழலிலும் தன்மானத்தை விட்டுக் கொடுக்காதவனாகக் காளி இருந்ததும் எனக்குள் (பலருக்கும்) பெரும் தாக்கத்தை உண்டு செய்திருந்தது. “நீங்கள் என்னை உடல்ரீதியாகத் துன்புறுத்தினாலும், என் மரியாதையையும், மதிப்பையும் நீங்கள் பலவந்தமாகப் பெற முடியாது” என்கிற நிலையிலேயே காந்திய அகிம்சைப் போராட்டம் இருந்தது. காளியிடமும் இந்த இறுமாப்பு இருந்தும், தங்கையை இஞ்சினியர் தன் அனுமதியின்றி மணக்கும் நிலை வரும்போது இடிந்து போகிறான். அது ஒரு வகையான அதிகாரத்தின் பெயரிலான அத்துமீறலாகத் தெரிகிறது. கடைசி நேரத்தில் தங்கை “எனக்கு என் அண்ணன் போதும்” என்று வந்துவிடும் போது சுயமரியாதை மீட்டெடுக்கப்படுகிறது. அப்போது காளி திமிருடன் சொல்கிறான்:  “இப்ப உங்க மூஞ்சிய எல்லாம் எங்கடா கொண்டுபோய் வச்சுக்கப்போறீங்க?” - இரஜினி ஒளிர்ந்த காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்று.

இதனாலேயே ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் அரசியல் பேசும் கலைஞரின் இயக்கத்தில் இரஜினி நடிக்கப்போகிறார் என்றவுடன் காளி பலரின் நினைவுக்கு வந்திருக்கக்கூடும். கபாலியைத் தொடர்ந்து காலாவும்   இரஜினி என்ற  கலைஞனை மீட்டெடுக்கும் என்று நம்புவோம். 

இரஜினியைப் பொறுத்தவரையில் தாம் நடிக்கும் திரைப்படங்களின் அரசியலுக்கும் தமக்கும் எத்தொடர்பும் இல்லையென நிரூபித்து வருகிறார். இதுவும் நல்லதுதான். அவர்  அரசியலில் பெரிதும் பொருட்படுத்தப்பட வேண்டியவர்  அல்ல என்பதே என் கருத்து. மறைந்த  சோ, மற்றும்  குருமூர்த்தி முதலானவர்கள் ஆலோசனைப்படி நடப்பது அவர் அரசியலில் அழிவை விரைவில் தேடித்தரும் என்றும் நம்புகிறேன்.

தமிழக அரசியலில் தன்னளவில்  வலுவான திராவிடக் கட்சியே (திமுக)  மக்களின் ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்று விழைகிறேன். பிராந்தியக் கட்சிகளே மாநிலங்களில் ஆளவேண்டும். இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே மொழி, ஒரே பண்பாடு, ஒரே முகம் என்ற  பன்மைத்தன்மைக்கு எதிரான கொள்கைகளைக் கொண்ட   மத்தியக் கட்சிகளைத் தமிழகத்தில் அண்டவிடக் கூடாது என்பதே இப்போது முக்கியமானது.