Tuesday, March 14, 2017

விறகுகள், மண்ணெண்ணெய், அப்புறம் கொஞ்சம் சாணி - நினைவலைகள்


உலகப் பெண்கள் தினத்தை முன்னிட்டு, உழைப்பில் ஈடுபட்டிருக்கும் பெண்களின் சித்திரங்கள் பகிரப்பட்டன. அதிலே சாணி தட்டும் பெண்ணின் படம் ஒன்றைப் பார்க்க நேர்ந்தது. இது சிறுவயது நினைவுகளைக்கிண்டிவிட்டது.
கூட்டுக்குடும்பத்தில் பாட்டியின் பராமரிப்பிலேயே சமையலறை இருந்தது. மாமா, பெரியம்மா, மற்றும் அம்மா ஆகியோர் வேலைக்குப் போய் அவரவர் பங்குகளைக் கொடுத்து ('என்னுடையதை நீ எப்படி எடுக்கலாம்?' என்று சோப்புக்கும் பற்பொடிக்கும் சண்டை போக) வீட்டுச் செலவு நடந்துகொண்டிருந்தது. இப்படியாக, உழைக்கும் பெண்களின்சித்திரம் சிறுவயதிலேயே எனக்குள் பதிந்துவிட்டிருந்தது.

வீட்டுவேலைகள் போக பாட்டி வரசித்தி விநாயகர் கோயில் வாசலில் நின்று யாருடனேனும் பேசிக்கொண்டிருப்பாள். பேசிக்கொண்டிருந்தாலும் செட்டிபாளையம் சாலையில் போகும் மாட்டுவண்டிகளின் மேல் பாட்டி கவனமாக இருப்பாள். மாடுகள் சாணிபோட்டால் அதை ஓடிப்போய்ச் 'சுடச்சுட' எடுத்து வருவது என் பொறுப்பு. இப்படியாகச் சேர்த்த சாணியை வட்டமாகத் தட்டி வீட்டின் பின்சுவற்றில் ஒட்டுவோம். அது காயந்தபின் அதுவும் மற்ற எரிபொருட்களோடு சேர்ந்துகொள்ளும். இந்தப் படத்தில் இருக்கும் பெண் சாணியைக் கலைநயத்துடன் சந்திரக்கலையாகப் பிடித்துவைப்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. என்ன கவனமாகச் செய்கிறார்!

 ---

வீட்டிலே ஒரு மண்ணெண்ணெய் அடுப்பும் இரண்டு விறகடுப்புகளும் இருந்தன. பாட்டி மாதமொன்றிற்கு ஒரு மணு (பதினொன்று சொச்சம் கிலோ) விறகு வாங்குவாள். அதிலே குச்சி விறகு அரை மணுவும், உடைத்த விறகு அரை மணுவுமாக கொண்டுபோட பெரியமுத்து விறகுக்கடைக்குப் போகச்சொல்லுவாள்.

பெரியமுத்து ஊரில் பெரியமனிதர். வரசித்தி விநாயகர் கோயில் கமிட்டி உறுப்பினர்; சாயங்காலம் கோயிலில் நடக்கும் கச்சேரிகளில் மிருதங்கம் வாசிப்பவர். சிறிய மைதானம்போல் இருக்கும் கடையின் ஓரத்தில் ஓடு வேயந்த தாழ்வாரத்தில் மரமேசை போட்டு உட்காரந்திருப்பார். தரையெங்கும் கொட்டிக்கிடக்கும் மரச்செதில்களை ஐந்து காசு கொடுத்துப் பை நிறைய அள்ளிப்போவார்கள். மேசைக்கு முன்புறமாகப் போட்டிருக்கும் நீள்பெஞ்சில் அம்மாக்கள் குழந்தைகளுடன் காத்திருப்பர். மைதானத்தின் நடுவில் பெரிய்ய தராசு. அதற்கு அருகில் அரை டவுசர் மட்டும் போட்ட, வயிறு சுருங்கிய, நான் அப்போது தாத்தா என்று விளிக்கத் தகுந்த ஒருவர் விறகு வெட்டிக்கொண்டிருப்பார். கோடாலி கொண்டு பெரிய மரத்துண்டை அளவெடுத்தாற்போல சின்னத் தடிகளாகப் பிளப்பது எனக்கு வேடிக்கை. ஒவ்வொரு முறையும் கோடாலி உயரே எழும்பிச் சரியாக முன்னால் பிளந்த இடத்திலேயே விழுவது எனக்கு ஆச்சரியம். கோடாலி இறங்குவதுடன் கிழவரின் மூச்சிரைப்பும் "ரப், ரப்" என்று கடையின் ஆகப் பெரிய ஒலியாய் இருக்கும். பெரியமுத்து தன் கையில் உள்ள ஓலைச்சுவடிக் கட்டைக் குழந்தைகள் தலையில் வைத்து 'மந்திரித்து' வெண்கலப்பெட்டியிலிருக்கும் திருநீற்றைப் பூசிவிடுவார். இதற்கு நடுவில்தான் நான் போய்நின்று 'அர மணு குச்சி, அர மணு ஒடச்சது - பாட்டி கொண்டாந்து போடச்சொன்னாங்க' என்பேன்.

 நான்கு மணியளவில் விறகுடைப்பவரே கைவண்டியில் விறகுகளை வைத்து இழுத்துக்கொண்டுவந்து வீட்டில் இறக்குவார். பாட்டி அதை வெளியிலேயே வெயிலில் வரிசையாகப் போட்டுக் காயவைப்பாள். ஐந்தரை மணிக்கு அவை சமையல் மேடையின் கீழ் அடுக்கப்படும். அதற்கும் பாட்டி என் போன்ற வீட்டு வாண்டுகளைத் தயார் செய்திருந்தாள். ஒரு வாண்டு விறகுகளை இன்னொன்றின் விரித்த கைகளில் அடுக்க, விறகுடன் வாண்டு பாட்டியிடம் போக, பாட்டி அதைவாங்கி அடுக்கிக்கொள்ளுவாள்.

---

மண்ணெண்ணை வாங்குதல் இன்னொரு இம்சை. பள்ளிக்கூடம் விட்டு வந்தவுடனே குடிக்க ஏதாவது கொடுத்து 'ரேசன்' கடைக்கு அனுப்புவாள். சில நாட்களில் வேறொருவரின் 'ரேசன்' அட்டையைக் கடன் வாங்கி அதற்கும் நாங்கள் போகவேண்டியிருக்கும்.

ஒருமுறை கோவை ராமநாதபுரத்தில் 'ரேசன்' வாங்க என்னையும் சஞ்சீவனையும் (சித்திமகன்) அனுப்பினார்கள். அந்த மாதம் யாருடைய 'ரேசன்' அட்டையையோ கடன்வாங்கியிருந்தாள் பாட்டி. நஞ்சுண்டாபுரம் வழியாகப் போனால் வீட்டிலிருந்து ஆறு கி.மீ. தான். இவ்வழியில் ஒரேயொரு பேருந்தும். அதற்குச் சரியாகத்தான் காசு கொடுத்துவிட்டார்கள்.

அன்றைக்குக் கடையில் சர்க்கரை தவிர எதுவும் இல்லை - நீள்வரிசையில் நிற்காமல் ஐந்து நிமிடங்களில் வேலை முடிந்த களிப்பில் இவனிடம் சொன்னேன் "சஞ்சீவா, இங்கிருந்து நஞ்சுண்டாபுரம் ரொம்பப் பக்கம்; நாம நடந்து போயிரலாம்; அங்கருந்து ரயில் தண்டவாளத்துமேல நடந்துபோனா வீட்டுக்கு இன்னும் பக்கம்; பஸ் காசுக்கு ஏதாவது வாங்கித்திங்கலாம்"

சஞ்சீவன் உடனே ஒப்புக்கொண்டான். சட்டைப் பைநிறைய தேன்மிட்டாயோ எதுவோ வாங்கிக்கொண்டோம். ஒரு கி.மீ. நடப்பதற்குள் சஞ்சீவன் மிட்டாயெல்லாம் தின்றுதீர்த்துவிட்டான். கால் வலிக்கிறதென்று புலம்ப ஆரம்பித்தான். நான் எப்படியெல்லாமோ அவனைச் சமாதானப் படுத்த முயன்றேன். ஒன்றும் வேலைக்காகாமல் என் பங்கு மிட்டாயிலிருந்தும் கொஞ்சம் கொடுத்தேன்.

நான் ரஜினி ரசிகன். ஒன்றரை வயது இளையவனான சித்தி மகன் சஞ்சீவன் கமலா ரஜினியா என்ற குழப்பத்தில் இருந்தான். "ரஜினிக்கும் கமலுக்கும் சண்டை வச்சா யாரு ஜெயிப்பாங்க?" என்று அவன் எப்போதும் கேட்கும் கேள்விக்கு "கண்டிப்பா ரஜினிதான்" என்ற என் பதிலில் அவனுக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கையில்லை. இதனாலேயே ரஜினியுடன் கமலும் இணைந்து நடித்த பல கற்பனைத் திரைப்படங்களின் கதைகளை (கதை, வசனம், பாடல்கள்(!) எல்லாம் நானே) அவனுக்குச் சொல்லுவேன். கமல் ரஜினியிடம் தரும அடி வாங்கும் காட்சிகளை மிகைப்படுத்திச் சொல்லுவேன். அதில் அவனுக்குச் சந்தேகம் வந்தால் இருவரும் நட்பாயிருந்து ரவுடிகளிடம் இருந்து கமலை ரஜினி காப்பாற்றும் காட்சிகளை வைத்து அவனுக்கு நம்பிக்கையூட்டுவேன். இப்போதும் இந்த மாதிரி கதையில் இலயித்து இன்னும் கொஞ்ச தூரம் நடந்துவிட்டான். அப்புறம் அதுவும் பிடிக்காமல் சாலையோரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டான். அடுத்த பேருந்து வரும்வரை காத்திருந்து அதிலேயே போகலாம் என்று இவன் ஒற்றைக்காலில் நின்றான். இப்படி நடந்து போய் பஸ் காசில் வாங்கித்தின்பது என்னுடைய திட்டம் என்பதாலும், என்னவானாலும் மூத்தவனான எனக்கே அடி, திட்டு உறுதி என்பதாலும் எனக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. ஒருவழியாக அவனைப் பேசிச் சரிக்கட்டி மீண்டும் நடக்க வைத்தேன்.

கடைசியில் அவன் சர்க்கரைப் பையினுள் கைவிட்டு ஒரு பிடி சர்க்கரையை எடுத்துக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாயில் போட்டு மென்றான். மேலும் இப்படி எடுத்தெடுத்துத் தின்ன ஆரம்பித்தான். இது இன்னும் இரண்டு கி.மீ. தாக்குப்பிடித்தது. அப்புறம் இரயில் தண்டவாளத்தில் நடந்தது, நொய்யலாற்றுப் பாலத்தின் நடுவே இருக்கும்போது திடீரென்று இரயில் வந்து நாங்கள் ஒதுங்கியது போன்ற சாகசங்களில் நேரம் கழிந்து போத்தனூர் கடைவீதி வரை வந்துவிட்டோம். வீட்டுக்கு இன்னும் ஒன்றரை கி.மீ. காணாது. இவன் இதற்குமேல் நடக்க முடியாது என்று அடம் பிடித்தான். வேறு வழியில்லாமல் அங்கிருந்து இன்னொரு பேருந்தில் மிச்சமிருந்த ரேஷன் காசிலிருந்து சீட்டு வாங்கி வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

இரண்டு பேர் பேருந்தேறிப் போய் வந்து, அதிலும் ஒருவழிச் செலவுக்கான காசில் வாங்கித்தின்றது போக ரேஷன் கடையில் வாங்கிய ஒரே பொருள் இரண்டு கிலோ சர்க்கரை. அதில் அரைக் கிலோ சர்க்கரையை சஞ்சீவன் தின்று தீர்த்திருந்தான். எல்லாவற்றிற்கும் சேர்த்து நான் பாட்டியிடம் வாங்கிக்கட்டிக்கொண்டேன்.

Wednesday, February 10, 2016

நேற்றை கனவு

யாரோ ஒரு பையன். அவனுக்கு நான் பூகோளப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தில் நிறைய மதிப்பெண்கள் வாங்கிவிட்டான். எனக்குக் காட்டுவதற்காக அவன் 'ரிப்போர்ட்'டை என்னிடம் கொடுத்தான்.

மீனாவின் கிறுக்கலுக்காக நான் அவளுக்குக் கொடுத்த 80 பக்க நோட்டு மாதிரி இருந்தது. பக்கங்களைப் புரட்டுகிறேன் - இவன் எவ்வளவுதான் வாங்கியருப்பானென்று பார்ப்பதற்காக. என்னவோ குறிப்புகள், கிறுக்கல்கள் என்று பக்கங்கள் தீர, மதிப்பெண் பட்டியல் வரவேயில்லை.

அப்போது யோசித்தேன்:

"இதுவே கனவு. இதிலே நாம் 'நினைத்த' மதிப்பெண் இருப்பதாக வரவேண்டுமெனில் கனவினின்றும் வெளிவர வேண்டும். அதனால் அந்தப்பக்கம் எனக்குக் கிட்டப்போவதில்லை. மேலும் உயரத்திலிருந்து விழுதல் போல இந்தத் தீராப் பக்கங்ககளைப் புரட்டுதல் என்பது கனவினின்றும் மனம் விழித்துக்கொள்ளச் செய்யும் ஓர் உத்தி"

உடனே கண்விழித்து எழுந்துவிட்டேன்.

Wednesday, July 01, 2015

மருந்து

பெங்களூர் ஜெயநகர் மூன்றாம் பிளாக்கின் சாலைச் சந்திப்பில் (இங்கே எல்லாமே 'சர்க்கல்' தான்) நாகார்ஜுனாவுக்கும் மூலைப் பெட்டிக்கடைக்கும் நடுவே இருந்தது மஞ்சுநாதா (என்று நினைக்கிறேன்) ஃபார்மசி. பழைய பெயர்ப்பலகை. கடையினுள்ளே அப்போத்திக்கரிகள் காலத்து மேசை, கண்ணாடி/மரக்கூண்டுகளுக்குள் மருந்துகள் என்ற அமைப்பு. மேசையின் அருகிலே இருக்கையில் அறுபதை நெருங்கும் வயதுடையவர் என்று நாம் ஊகிக்கக்கூடிய பெரியவர். மெலிந்த தேகம், அதிக உயரமில்லை, வெளுத்த தலை முடி, சின்னதாக கிராப் வைத்திருப்பார். கையில் விரித்து வைத்த ப்ரஜாவாணி பத்திரிகையை படித்த வண்ணம் இருப்பார்.

ஒரு முறை அவசரமாக மாத்திரை வாங்க வேண்டியிருந்ததில் மருந்தகம் நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். இந்தக் கடை தென்பட்டது - வீட்டுக்கு அருகிலேயே இருக்கிறதே என்று கடையில் மருந்தின் பெயரைச் சொல்லிக்கேட்டேன். பத்திரிக்கையினின்றும் தலையை எடுத்து சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார் "இங்கே கிடைக்காது (அருகில் உள்ள பெரிய) மருந்தகத்தில் கிடைக்கும்". அப்போதிருந்த அவசரத்தில் ஓடிவிட்டேன். ஆனால் அங்கே ஒரு மருந்தகம் இருப்பதை மனம் குறித்துவைத்துக் கொண்டது.

அப்புறம் மருந்து வாங்க வேண்டுமானால் அதே கடைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தேன். அடுத்த முறை போனபோது கடைக்காரர் வயதையொத்த ஒருவர் கடைக்குவெளியே மடக்கு நாற்காலி போட்டு உட்கார்நதிருந்தார். கடைக்காரரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். மருந்தைச் சொல்லிக் கேட்டதற்கு இம்முறை வெளியே உட்கார்ந்திருந்த நண்பரே மருந்து அங்கு கிடைக்காதென்று சொல்லி அருகில் இருந்த பெரிய மருந்தகத்திற்கு வழிகாட்டினார்.

வியப்பாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தது. அப்புறம் மருந்து வாங்க நேர்ந்தால் அந்தக்கடைக்கு முதலில் சென்று கேட்பதும் (இருக்காது என்று தெரிந்தும்) அப்புறம் வேறுகடையில் மருந்து வாங்குவதும் வழக்கமாயிருந்தது. அங்கே வசித்தவரையில் அந்தக்கடையில் எதுவும் வாங்கியதில்லை - எதைக் கேட்டாலும் புன்னகையுடன் இல்லையென்ற பதிலே வரும். இருந்தும் அங்கே மீண்டும் மீண்டும் செல்ல விருப்பம் இருந்தது.

மிகவும் விரைவாக எதையோ நோக்கி எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அந்தக் கடையும் அங்கு சேரும் கடைக்காரரின் நண்பர் கூட்டமும் நவீன பெங்களூர் காட்சிக்கு முரணாகத் தோன்றியது. அருகிலிருந்த நாகார்ஜுனாவில் கூட சாரைசாரையாக மக்கள் வந்து அவசர கதியில் தின்று போய்க்கொண்டிருந்தனர். பெட்டிக்கடையிலும் டீ, சிகரட்டு என்று மனிதர்கள் வந்துபோய்க்கொண்டிருக்க, நடுவில் அந்த மருந்துக்கடை அமைதியாக ஆளரவமின்றி இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.

மருந்துக்கடை பெரியவர் பற்றி எதுவும் தெரியாதானாலும் இப்படியாக அனுமானித்தேன்:
சாப்பாடு, இருப்பிடம், எளிய வாழ்க்கைக்கான வருமானத்தை அவர் சேமித்திருக்க வேண்டும். தினமும் கடையைத் திறந்து வைத்திருப்பது, ப்ரஜாவாணி படிப்பது, நண்பர்களுடன் அளவளாவிக்கொண்டு தேநீர் குடிப்பது என்பன தவிர்க்கமுடியாத பழக்கங்களாகி விட்டிருக்கவேண்டும். திரும்பி வராத பழையநாட்களின் வசந்தத்தையும், இளமைக் காலத்தின் உயிர்ப்பையும், நிறைவான, நிதானமான, வேட்கைகளற்ற வாழ்க்கையின் பழைய சுவடுகளையும்  இந்தப் பழைய மேசையும், மருந்து வாசம் கமழும் மரக்கூண்டுகளும், கடைக்கதவின் மரப்பட்டிகளும், மேசைமேல் பதித்த கண்ணாடிமூலம் தெரியும் பழைய ஒற்றை ரூபாய் நோட்டும் பெரியவருக்கு நினைவூட்டுவதாக இருக்கக்கூடும்.

இவரைப் பார்க்கப் பொறாமை மேலோங்கும் - எனக்கான பழைய மருந்துக்கடைக் கல்லா, மேசை நாற்காலி என்கிற விழைவும். கண்ணாப்புக் கட்டிய குதிரைபோல வாழ்க்கையின் எளிய மகிழ்ச்சிகளை மறந்து எதையோ நோக்கி ஓடுகிறோம். சன நெரிசலில், அவசரங்களுக்கு மத்தியில், ஒரு நிமிடம் நின்று நிதானித்துத் தேடினால் இந்த மருந்தகம் போன்ற எளிமை மிளிரும் ஒன்று கண்ணுக்குப் புலப்படலாம். அதைக் கண்டுகொண்ட பின்னர் வாழ்நாட்களில் உணரப்போகும் அமைதியை, மகிழ்ச்சியை பெரியவரின் சிரிக்கும் கண்கள் எப்போதும் உணர்த்தும்.

நான் அந்தப் பெரியவர் வாழ்க்கையையே காதலிக்கிறேன். நீங்கள் கேட்கும் மருந்து இங்கு கிடைக்காது; ஆனால் பூரண குணம் கிட்டும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

Tuesday, March 31, 2015

அழகாயிருப்பது

உலகின் புகழ்பெற்ற படைப்பாளிகள் சிலரின் தினசரி ஒழுங்குகளை இங்கே கொடுத்திருக்கிறார்கள். நானும் இம்மாதிரி ஏதாவதொன்று ஆக ஆசைப்படுவதால் ஆர்வத்துடன் படித்தேன். இதிலே எல்லாவற்றையும் விட என் கவனத்தைக் கவர்ந்தது விக்டர் ஹியுகோவின், தினசரி முடிதிருத்துபவரிடம் போகும் வழக்கம்.

கடந்த இரண்டாண்டுகளில் முடி வெட்டிக்கொள்ளப் போனால் ஒன்று, இரண்டு என்று மண்டையைக் காட்டி இலக்கம் சொல்வது பழகியிருந்தது. இயந்திரத்தில் அந்த இலக்கத்துக்கேற்ற வில்லையைப் போட்டு மழித்தால் பத்து நிமிடங்களில் வேலை முடியும். உபரியாகப் பல வசதிகளும்: இரண்டு மாதங்களுக்கு முடிவெட்டிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை;  தூங்கியெழுந்தவுடன் பரட்டைத் தலையை ஒழுங்கு செய்ய நேரம் எடுத்துக் கொள்ளாமல் காற்சட்டையை இழுத்து மாட்டிக்கொண்டு உடனே பால் வாங்கவோ, மகளைப் பள்ளிக்கூடத்தில் விடவோ ஓடலாம்; பயணங்களில் சீப்பு எடுத்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை; கண்ணாடி பார்க்க வேண்டாம்; இரவுப்பயணங்களில் தூக்கத்துக்கு நடுவே தலையைக் கோதி சரிசெய்ய வேண்டாம்; இப்படிப் பல...

இவ்வளவு நன்மைகள் இருந்தாலும் வீட்டிலே இதற்கு பலத்த எதிர்ப்பு உண்டு. ("ஏன் இப்படிக் கரண்டீட்டு வர்ற? பாக்க சகிக்கல", தொடங்கிய கண்டனங்கள்)

ஆனால்  முடியை எனக்குத் தேவையான அளவு 'வெட்ட' வைப்பது இன்னும் கடினமாக இருந்தது. "இதுக்கு மேல வெட்னா நட்டுகிட்டு நின்னுக்கும்" என்று தொடங்கும் அறிவுரைகள். எப்படிச் சொல்லிக்கொடுத்து வெட்டச் சொன்னாலும் எனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் வகையில் யாரும் முடியைக் 'குறைத்த'தில்லை. பக்கவாட்டில் குறைத்து உச்சந்தலையில் தேன்கூடு மாதிரி முடியிருக்கும்படிச் செய்துவிடுவார்கள். வீட்டுக்கு வந்தால் "இதுக்கா இவ்வளவு நேரம்? ஒரு வாரத்துல மறுபடியும் காடு மாதிரி வளரப்போகுது" என்று பின்னூட்டம் கிடைக்கும். 

இம்முறை முடிவெட்டிக்கொள்ளும்போது    'கரண்ட' வேண்டாம் என்று ஆனமட்டும் முடியை வெட்டிக் குறைக்கச் சொன்னேன். இந்தி மட்டுமே தெரிந்த இளைஞன் ஒருவன் வெட்டிவிட்டான். அவனுக்குப் பலமுறை சொல்லியும் அரைமணி நேரம் தலையின் மேற்பகுதியில் நுனிமுடியையே வெட்டியிருந்தான். கோபம் வந்தாலும் திடீரென்று விக்டர் ஹியுகோவின் நினைவு வந்தது.  அவர் தினமும் முடியைத் திருத்திக் கொண்டு தன் தலைமயிரையும் முகத்தையும் என்றும் சீராக வைத்திருக்க விழைபவர் என்று புரிந்துகொண்டேன்.  'முடி இறக்கும் இடம்' என்றோ 'இங்கே மொட்டையடிக்கப்படும்' என்றோ இல்லாமல் (அன்றைக்கு) ரஜினி, கமல் படங்களைப் போட்டு 'முடி திருத்தும் நிலையம்' என்றும் 'ஆண்கள் அழகு நிலையம்' என்றும் தட்டி வைத்திருப்பதன் பொருள் எனக்கு காலம் கடந்து விளங்கியது.

தன்னை அழகாகக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விழைவு ஆரோக்கிய மனநிலையின் அறிகுறி என்று எங்கோ படித்திருக்கிறேன். நடிகர்கள், அரசியல்வாதிகள், பொதுமக்களிடம் ஊடாடும்போது ஒருபோலவே தம்மைக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். பரட்டை / மொட்டைத் தலையும், நான்குநாள் தாடி / எச்சில் ஒழுகும் வாயோடு யாரும் காட்சிதருவதில்லை. இவர்கள் மட்டுமல்லாமல் பலருக்கும் இந்தப் பழக்கமும் ஒழுங்கும் இருக்கின்றன.

இதையும் நினைத்துப் பார்த்து நேர்த்தியாக என்னை எப்போதும் காட்டிக்கொள்ளும் விழைவு எனக்கில்லையோ என்று யோசித்தேன். இருக்கிறது, ஆனால் விக்டர் ஹியுகோ போலவல்லாமல் நான் இதற்குக் குறைந்தபட்ச முயற்சியும் எடுப்பதில்லை.

அது ஏனென்று யோசிக்கையில் முதலில் நினைவுக்கு வருவது கலைமணி. சிறுவயதில் என்னை முடிவெட்டிக்கொள்ள இங்குதான் அனுப்புவார்கள். எப்போது போனாலும் (அம்மா கேட்டுக்கொண்டபடி) பயங்கர 'சம்மர் கட்' (வானிலை எப்படியிருந்தாலும்) அடித்து உரித்த கோழி மாதிரி என்னை ஆக்கிவிடுவதில் கலைமணியின் பெயரில் இருக்கும் 'கலை'யைப் பற்றி வெகுநாட்கள் நான் யோசிக்கவில்லை. (அவர் பிற்காலத்தில் கலைமணி சலூனை மூடிவிட்டு இறைச்சிக்கடை நடத்தினார் என்று தெரிந்ததும் அவரை நினைத்து மகிழ்ச்சி கொண்டேன்)

முடி வெட்டுவதன் நோக்கம் கொடுக்கும் காசுக்கு அதிகபட்ச சேவையைப் பெறுவது; குறைந்தது ஒரு மாதத்துக்கேனும் மறுபடி வெட்டவேண்டிய தேவையில்லாமல் இருப்பது. இதுவே என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்க வேண்டும். பதின் வயதுகளிலும், இருபதுகளிலும் மிகவும் மெலிந்த உடல்வாகு கொண்டிருந்ததில் தாழ்வு மனப்பான்மையிருந்தது. என் வயதொத்தவர்கள் உடுத்திய உடைகள் பலவும் எனக்குப் பொருந்தா. மடித்துவிட்ட முழுக்கைச் சட்டையை காற்சட்டைக்கு வெளியே இழுத்துவிட்டு உடுத்தியபடிதான் ஐந்தாண்டுக் கல்லூரிப் படிப்பு கழிந்தது. அழகுபடுத்திக்கொள்வதில் அக்கறையற்றவனாக என்னைக் காட்டிக் கொள்ள முயன்று அதுவே பழக்கமும் ஆகிவிட்டது. ஒரு வேளை இதனால்தான் முடி 'குறைக்காத்தில்' எனக்குக் கோபம் வருகிறதோ என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

விக்டர் ஹியுகோவின் இளமைக்காலம் எப்படியிருந்திருக்கும் என்று தெரியாது. ஆனால் முடிவெட்டிக்கொண்ட பின்னால் வீட்டிற்கு வந்து உடனே குளிக்கவேண்டும் என்பது உட்பட சலூனுக்குப் போவதற்கு நிபந்தனைகளோ கட்டாயமோ இருக்கவில்லை என்பது எனக்குப் பெருவியப்பு.

முடி வெட்டி முடிந்ததற்கான அறிகுறியாய் என்னைத் தூசுதட்டி ஒரு கண்ணாடியை எனக்குப் பின்புறமாக வைத்துக் காட்டினான். புதிதாய் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டேன். அளவாக முடியை வெட்டியதில் தலை அடக்கமாகவே தெரிந்தது. இனி (மீதமிருக்கும்) முடியை ஒழுங்கு மாறாமல் திருத்திகொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன். பரட்டைத் தலையோடு என்னைப் பார்க்க நேர்ந்தால் ஏனென்று கேளுங்கள்.